Dag 1

Maandag, 9 mei 2011, 21.30 uur
We zijn er…
We hebben het hotel in Melnik bereikt en zijn ingecheckt. Iedereen heeft zijn tas of koffer op de hotelkamer en we kunnen gaan eten. Alleen zijn we later dan we hadden gehoopt.
 
Tot Dresden verliep de reis naar Tsjechië rustig en voorspoedig. Onze chauffeur Stoffel stuurde de bus met zekere hand van snelweg naar autobahn. Het het weer was prachtig en de sfeer is de bus was zeer prettig. Bij de grens van Duitsland en Tsjechië kregen we echter oponthoud. De Duitse douane kreeg de bus in het vizier en we werden ‘aangehouden’. Bij deze controle bleek dat de papieren van de bus niet helemaal in orde waren. Nadat er werd overlegd, gebeld en gefaxt konden we, na anderhalf uur stil te hebben gestaan, verder op weg naar het einddoel van die dag: Melnik. Ondanks het oponthoud bleef de sfeer in de bus zeer prettig.
 
Het hotel bevalt tot op heden prima (maar goed, we zijn hier net een uur), de kamers zien er schoon en goed uit en tot nog toe geen klachten over het eten. Met een beetje geluk is de eerste dag een voorbode voor de rest van de reis.

Dag 2

Dinsdag 10 mei 2011, 01:00
De eerste dag in Praag zit erop…
Het was een praagtige dag: ’s morgens om 8.30 uur de bus is op weg naar het centrum van de stad. Ondanks het tijdstip stond de zon al mooi aan de hemel en was de temperatuur zeer aangenaam. In Praag zelf leek het of we midden in de zomer zaten zonder de toeristische drukte. We begonnen de wandeling bij het Strahov-klooster. Het doel van de ochtend was de Praagse Burcht, met de St.-Vituskathedraal, het Oude Paleis en de St.-Jorisbasiliek. Met name de kathedraal was door het mooie weer prachtig. Het zonlicht zorgde voor mooie heldere kleuren in de kerk. Nadat we de burcht hadden bekeken gingen we de lange trappen af naar beneden naar Mala Strana, de Kleine Zijde. Na geluncht te hebben beklom een gedeelte van de groep de heuvels van de Petrin-toren, anderen namen de kabelbaan. Bij het Strahov-klooster werden we weer opgepikt om snel naar het hotel te gaan. De dames in het gezelschap waren licht in paniek. Hoeveel tijd zouden ze overhouden om zich voor te bereiden op de opera? Eenmaal terug in het hotel renden sommigen zelfs naar hun kamers om te douchen, hun haar en make-up te doen en alle andere zaken die dames doen als ze naar de opera gaan. Hun zorgen waren onnodig. Nauwelijks drie kwartier later stonden ze te schitteren op het bordes van het hotel en daalden ze als de film-diva’s van weleer de trappen af op weg naar de bus. De heren zagen er eveneens uit als gentlemen.

Na een diner in Praag moesten we ons haasten naar het opera-gebouw. Op het programma stond ‘Rigoletto’ van Verdi. De reacties waren wisselend. Sommigen stonden na afloop van de voorstelling enthousiast te applaudiseren om dat ze hadden genoten, anderen vooral omdat ze blij waren dat het was afgelopen.

Eenmaal terug in het hotel was er nog tijd om wat te drinken in het hotel voordat de kamers moesten worden opgezocht.

Dag 3

Woensdag 11mei 2011, 09:10

De stadswandeling..

Na een lange en zware nacht, stond iedereen fris en fruitig weer aan het ontbijt. De vorige dag stierf iedereen van de honger en dorst, dus besloot de leiding maar een supermarkt op te zoeken. met 60 man tegelijk stormden we de Penny Markt binnen, ik geloof dat de cassières niet wisten wat ze overkwamen. Onder het genot van een geweldig verhaal van meneer Veltmaat over Spiderman en de klopgeest waren wij weer opweg naar de stad die je in je hart moet sluiten: “Praag’’.

We werden warm welkom geheten in het oude gedeelte door een trompettist. Eenmaal op de mooie Karelsbrug keken we onze ogen uit. Hangend op de brug, met het zonnetje in ons gezicht genoten wij enorm van het uitzicht. Er waren een aantal monumenten die je met je hand aan moest raken voor geluk, waarvan eigenlijk maar een de goede was. Het was tien voor twaalf en mevrouw Vermeaten kwam erachter dat het klokkenspel van de astronomische klok zou afspelen. Ze had flink de pas erin en liep met haar roze paraplu als een echte gids door de smalle straatjes heen. Een minuut voor twaalf sloten wij bij de rest van de toeristen aan en zagen alle zeven gelovigen voorbij komen.

We konden nu echt rustig aan doen beloofde mevrouw Vermeaten ons. We liepen naar het representatiehuis wat gebouwd is naar de Jugendstil om een hapje te eten. Nadat we ons ciabatta broodje met mozzerella en tomaat ophadden, moesten we echt even een blik naar binnen werpen. We gingen door naar het Mucha museum. Het was een klein museum en de meeste leerlingen liepen hier met 5 minuten doorheen. Mucha brak door toen hij een affiche moest maken voor een bekende actrice. Men was zo weg van zijn werk dat ze zelfs met messen de reclame borden van de straten haalden. Hij werkte met zachte teinten en het formaat van zijn tekeningen was erg bijzonder.

Na het Mucha museum zijn we naar het Wenceslasplein gelopen waar het monument van Jan Palach lag. Hij heeft zichzelf in 1968 verbrand op het Wenceslasplein. Daar ligt nu een monument dat herinnert aan de slachtoffers van het communistische regime.

Vanaf 3 uur kregen we vrije tijd om te winkelen, op het terras te zitten of andere dingen te doen. Iedereen heeft die vrije tijd goed benut, sommige kwamen namelijk met tassen vol kleding en een brede glimlach terug. Om half 5 zaten de mensen die geïnteresseerd waren om naar het nationaal museum te gaan op het monument te wachten. Het was een klein groepje dat in een uurtje tijd door het museum wandelde. Wat was dat een ontzettend mooi museum. Je leerde op een leuke manier de prehistorie kennen. Ze hadden het nagemaakt met beelden en houten huisjes, waar je dan doorheen moest lopen. Het was alsof je door de prehistorie liep als je een beetje fantasie hebt! Meneer Veltmaat was helemaal op zijn plek in dit museum en baalde dan ook flink toen we maar een kwart gezien hadden. We renden van de ene kant naar de andere kant van het museum, we hadden tenslotte nog maar 10 minuten. We hebben het hele museum gezien, maar tegelijkertijd ook helemaal niet. Iedereen baalde dat we moesten gaan, want het was ook ontzettend interessant. Jammer, maar achteraf heel erg blij dat we gegaan zijn. Het was zeker de moeite waard.

We reden naar de andere kant van Praag om een beetje te volksdansen. We kregen een soep vooraf, aardappelkroketjes met kip als hoofd en apfelstrudel die gepaard ging met de volksdans na. De dansen waren erg vermakelijk, vooral toen een van de dansers uit zijn broek scheurde. Iedereen zat zenuwachtig aan zijn of haar tafeltje, omdat er gezegd was dat ze je uit het publiek zouden halen. Ook dit jaar was meneer Helmink erg geliefd bij de danseres. Het was dan wel een andere groep, en deze vrouw was misschien nog wel niet verliefd, maar meneer Helmink trok haar aan. Hij kreeg namelijk de eer om aan een Tjechisch intrument te trekken wat op het begin mislukte. Hij snapte niet goed wat de bedoeling was van het instrument. Helaas waren de zenuwen van sommige leerlingen terecht. Er werden 2 leerlingen uit het publiek gehaald en ook mevrouw Vermeaten en de buschauffeur moesten aan het volksdansen geloven.

Er waren veel foto’s gemaakt en we hadden de grootste schik. We gingen terug naar ons hotel en de leerlingen waren nog erg druk. De jongens mochten bier drinken en gaven toe aan hun zwakke blaas wat ze beter niet hadden kunnen doen.. We stopten halverwege zodat de jongens konden plassen. Daar stonden ze dan, met 10 man op een rijtje, kijken wie het verste kon plassen.

Terug in het hotel kon je nog even bij elkaar op de kamer zitten en een half uurtje later werden de kamers erg goed gecontroleerd.

We hebben een erg leuke dag gehad!

Met vriendelijke groeten uit Tjsechië,

Caitlin Kappert en Frederique Bolmeijer

Dag 4

Donderdag 12 mei 2011, 20:24

Terug in de tijd..

Het was alweer donderdag en we moesten weer vroeg uit de veren. We waren begonnen met een “ heerlijk” ontbijtje, om vervolgens in de bus te stappen op weg naar Lidice. Een klein dorpje dat in de Tweede Wereldoorlog van de kaart is geveegd, omdat er een aanslag was gepleegd op Heydrich. De plek waar Lidice ooit stond is niet wederopgebouwd. Wel is hier naast een nieuw Lidice opgebouwd. Er waren nog wel overgebleven brokstukken van een kerk en een boerderij. Ook is er een mooi monument geplaatst voor de kinderen uit Lidice. Aan de hand van oude foto’s zijn de kinderen nagemaakt in bronzen beelden.

We stapten weer in de bus en maakten een stop bij de supermarkt. Onderweg naar Terezin. Waar we vervolgens een oude gevangenis hebben bezocht. Hierna konden we kiezen of je mee wilde naar het crematorium of dat je even bleef zitten in de bus. Na een indrukwekkende dag zijn we terug gegaan naar het hotel en hebben daar gegeten. Na het eten ging iedereen terug naar de kamer om zich even op te frissen, want er stond voor vanavond een disco op de planning. Dit was natuurlijk weer een leuk feest. Het was een geslaagde dag, en we sloten hem af met veel gesnurk en geknor.

Gemaakt door Lotte Kroes, Charlotte Kannegieter en Stefanie Hillenaar.

Dag 5: Sultans en haremvrouwen

Vrijdag 13 mei 2011,

De laatste dag, maar ook de zwaarste?

Na een korte nacht ging ook vandaag de wekker al vroeg. Tassen inpakken, kamers opruimen, douchen en ontbijten, niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Het onmogelijke werd mogelijk. Iedereen was op tijd klaar en zat op tijd in de bus.

Wederom op weg naar Praag, nu naar Josevof, de Joodse Wijk, voor een rondleiding door de Pinkas-synagoge, met alle namen van de slachtoffers van de nazi’s en de tekeningen van kinderen uit Terezin, over de Oude Begraafplaats en de Spaanse Synagoge.

De middag was vrij. Een twintigtal leerlingen ging met de Praagse delegatie van de sectie geschiedenis mee naar het martelmuseum. Na een vrolijke rondleiding tussen allerlei afschuwelijk wrede martelinstrumenten was er ook voor hen een vrije middag.

Praag is een grote stad, met het centrum van een dorp. Regelmatig kwamen leerlingen en docenten elkaar tegen, met name in de buurt van de Zara, H&M en de McDonald’s. Om 17.30 uur werd er verzameld op het Staromestske Namesti, het oude stadsplein dat zwart zag van uitzinnige ijshockey-minnende Tsjechen. Vanaf het plein, overigens net op tijd aangezien de Tsjechen aan het verliezen waren, naar de boot. Op de boot werd er gegeten, gedronken en genoten van het uitzicht, het weer en de groep.

Vanaf de boot naar de bus. Een vlotte reis, daar werd op gehoopt en een vlotte reis is het ook geworden. Iets over negen allemaal gezond en wel weer op het schoolplein.

Namens de reisleiding wil ik alle reisgenoten van harte bedanken voor een uiterst gezellige en geslaagde reis. Niet alleen perfect weer, maar ook een perfecte groep.

Groeten vanuit Nederland,

Maurice Veltmaat