We zijn er klaar voor, tijd om te gaan

Morgen is het zover, op weg naar ons geliefde Berlijn. Het weer zit in ieder geval mee, alleen maar zon in het vooruitzicht en pas later in de week en hele kleine kans op een paar druppels. Daar kunnen de andere reizen nog een puntje aan zuigen...

Koffer gepakt, toiletspullen in de tas en morgen lekker vroeg op.We rijden om 7 uur weg, zijn we er tenminste op tijd, kunnen we meer genieten.

Geen zin is geen optie, maandagochtend alleen maar uitgeslapen en stralende gezichten bij de bus die bestuurd wordt door Toon, onze held, steun en toeverlaat in de komende week.

Morgenavond dwalen we al langs de 'Gedächtniskriche', het "Theater des Westens' en over de Kurfürstendam. Kortom, het kan alleen maar leuk worden.

Berlijn dag 1

Daar staan we dan om kwart voor zeven, met slaperige oogjes, aan de Vondelstraat. De vakantie is afgelopen,  de koffers gepakt, klaar voor een reis naar Berlijn.  Iets later dan gepland rijden we weg, en al snel is het weer rustig in de bus, het blijft maandagmorgen. Maar wat een weer, de weergoden zijn ons goed gezind de eerste dag. Kledingkeuze voor vandaag: een vuurrode hoodie met daarop de tekst Berlijn 2011 - Ludgercollege of een Lederhose (we gingen toch naar Berlijn Juul en Bram).

Rond 1 uur komen we aan op Checkpoint alpha, de vroegere grensovergang van Oost naar West-Duitsland. We worden rondgeleid door gidsen. Een ding wordt duidelijk: het tegenwoordige Europa zonder grenzen lijkt in geen enkel opzicht op het Duitsland uit de periode tussen tussen 1974 en 1989. De Stasi, de Oost-Duitse geheime dienst, ging zeer grondig te werk om de rotte appels uit hun systeem te weren.

Dan maar weer verder, de reis verloopt voorspoedig en zo rond half 5 zijn we in Berlijn, heeft iedereen een slaapplekje. Probeer dat maar eens goed te regelen met 66 mensen met evenveel wensen,  maar de diplomatieke gaven van Petra blijken hun gewicht in goud waard.

Rond zeven uur vertrekken we naar Ziko, een plaatselijke beroemdheid: er is geen plek in Berlijn waar je zo snel eten op je bord hebt als in Ziko’s Grill.  Met een voldaan gevoel wandelen we terug naar het hotel, we vergapen ons aan de onbetaalbare slippers van Luis Vuitton, volgens Niels niet meer dan een stukje plastic met vier bandjes,  voor 284 Euro. Ook dat is Berlijn.

We drinken nog een glas op deze eerste kennismaking met de stad en constateren dat het toch wel erg vroeg was vanmorgen. Welterusten. Groeten uit Berlijn.

Berlijn dag 2

Het is vandaag dinsdag, de tweede dag van de Berlijnreis, beter bekend als dinsdag-fietsdag. Na een lange nacht met weinig slaap zaten wij om kwart over acht in de bus onder het genot van van Dijks ‘ cappuccino-automaat’-imitatie te wachten op Jesse die zijn schoen kwijt was. Toen hij gearriveerd was begon onze anderhalf uur durende busreis, die overigens wat moeizaam verliep, naar de Kulturbrauerei. Hier stapten wij op onze fietsjes en scheidden wij ons in 2 groepen. Een groep die een historische dag zou gaan beleven met mevrouw Spaan en meneer Vermeijden. De muziekliefhebbers zijn met de overige docenten naar de Berliner Philharmonie geweest. Onderweg daarheen stopten we af en toe bij iets bijzonders, bijvoorbeeld bij het Tiergartenpark, de Potsdammerplatz en bij de Berliner dom. We zijn heel bruin geworden, want het was supermooi weer! Ons eindpunt was de Berliner Philharmonie waar wij eerst naar een kort vioolconcert hebben geluisterd en later een rondleiding kregen door het gebouw. Het concert vonden we allemaal best mooi, tegen de verwachtingen in. De rondleiding kregen we in het Nederlands, hoe luxe! Toen moesten we nog terugfietsen met meneer Van Dijk als tomtom (vier keer links).
De andere groep fietste dus naar het Historisches Museum, waar de leerlingen door mevrouw Spaan en meneer Vermeijden rond werden geleid, in 2 groepen. De eerste groep begon met de Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog en daarna de koude oorlog. De tweede groep begon met het allereerste begin van de geschiedenis van Duitsland.  Voordat we het museum in gingen kregen we nog even tijd om te lunchen ( bij de MC Donalds natuurlijk ) en om de buurt te zien. Toen de rondleiding was afgelopen, fietsten we weer terug naar de afspreekplek. Maar omdat wij het fietsen zo leuk vonden, gingen wij per ongeluk via een omweg, waardoor de hele ‘muziekgroep’ op ons moest wachten. Maar dat was maar een kleine 3 kwartier, dus dat viel reuze mee.
Iedereen was onderhand moe en had honger, maar gelukkig stond de bus al klaar en konden we naar het restaurant vertrekken. Hier hebben we heerlijk pizza’s en pasta’s gegeten waar we allemaal meer dan blij mee waren. Na het eten stond er nog een ding op het programma, namelijk een bezoek aan de Reichstag. We kregen een rondleiding van een mevrouw die echt goed kon vertellen! Tot slot  mochten we de koepel in. Hiervoor moesten we wel een enge lift in. We kregen allemaal een bezoekerspas waar de afkorting ‘HFA’  opstond. We vroegen ons af wat dit betekent, maar toen we naar meneer van Dijk keken wisten we het: HEEL ‘FUCKING’ AANTREKKELIJK.

Conclusie! Een top dag!

Liefs, Gabrielle, Gijs, Lotte, Lisa, Gijs, Marc, Jelle en Laura

Berlijn dag 3

Zelfs op een warme dag kan het nog zo kil zijn. Wij zijn vandaag naar Sachsenhausen geweest, dit is een concentratiekamp 35 km buiten Berlijn. Net zoals in ons dagelijks leven hadden zij ook een ziekenhuis, casino, keuken, etc. Maar het verschil tussen nu en toen is echt enorm. In de ziekenhuizen van toen werd er niet aan verdovingen gedaan en werden de mensen als proefkonijnen gebruikt. Je komt binnen en ziet meteen het bordje ‘Arbeit macht frei’  hangen, dan begin je pas een besef te krijgen wat zich daar allemaal afgespeeld heeft. Je loopt figuurlijk gezien in de schoenen van de joden die daar toen liepen, maar beleeft het met hele andere ogen. Als men vraagt wat je op dat moment voelt, wat moet je dan antwoorden? Wij konden hier geen duidelijk antwoord op geven, zoals wij al zeiden: zelfs op een warme dag kan het nog zo kil zijn.

Een belevenis die we nooit meer zullen vergeten,
Liefs Channa & Lianne

Dag 3 vervolg,

Na een onrustige nacht en een kille ochtend was het kille gevoel niet voorbij. Nadat we met zijn allen van Sachsenhausen kwamen, gingen we naar het Joods museum. Het was al een beetje grimmig door de detectie poortjes en vele politie en beveiligers. Het eerste wat we zagen waren een paar lange witte gangen met woorden op de muren: de gang van de oneindigheid, de gang van verspreiding en de gang van de holocaust. Wat ons ten tweede opviel toen we de gang in liepen was dat de vloeren en muren geen van allen recht stonden. Dat gaf ons allemaal een ongemakkelijk gevoel. Toen liepen een ‘donkere’ ruimte in. Er wachtte ons hoge koude betonnen muren op met maar één streepje licht bovenaan in de hoek. Nog een punt wat nog bijzonder was is een gang waar je van het licht naar het donker loopt over uit geponste stukken staal. Deze stukken staal zijn de hoofden van de omgekomen joden. Als je er overheen loopt dan lijkt het net of het een rijdende stoomlocomotief is. Het donker symboliseert het gevoel wat de joden hebben gekregen toen ze per trein werden afgevoerd naar een concentratie/werkkamp.

Om de spanning te breken zijn we naar de Blue Man Group gelopen nadat we gegeten hadden. Daar aangekomen bleek dat de leraren een fout hadden gemaakt en dus vijf minuten te laat waren. Daardoor hebben we een kwartier gemistL. Ondanks dat kwamen we er gelukkig nog wel in. Het was een geweldige show waarin je veel kan lachen en de spanning van de rest van de dag kon kwijt raken. Al met al was het een geslaagde dag!

Kusjes Robin, Erik en Jim! J

Berlijn dag 4

De laatste hele dag in Berlijn. Alweer een dag die begon met vroeg vertrekken, dit keer wel een kwartier later namelijk half 9. Maar zoals we al de hele week doen haalden we deze afgesproken tijd niet. Met als eerste bestemming de overblijfselen van de Berlijnse muur, een indrukwekkend begin van de dag. Na een mooi levensverhaal van mevrouw Spaan, wiens familie betrokken was bij de politieke machtspelletjes gedurende de Koude Oorlog, zijn we in een uitkijktoren geklommen. Niet om de laatste resten van de muur te zien maar juist om de ijscokar te spotten. Nadat we een lekker ijsje naar binnen hadden gewerkt zijn we even langs een kerkje geweest dat in de Koude Oorlog op de verkeerde plek stond en dus plaats moest maken voor de muur. Nu staat er ter nagedachtenis een kerkje van natuurlijke materialen. Daarna bracht de welbekende buschauffeur ‘Toontje’ ons naar de ‘East Side Gallery’. Hier werden we losgelaten en mochten we zelfstandig al de kunstwerken op ons in laten werken. Na twintig minuten ‘kunstsnuiven’ hielden we het weer voor gezien; het was zonnig weer en daar moest van genoten worden.

Ondanks dat we erg moe waren gingen we terug de geschiedenis in, het Treptowerpark. Dit keer maakte we niet de fout die mevrouw Anoniem maakte, om op de graven van Russische soldaten te gaan picknicken. Daarentegen werden we gedwongen om naar het grote standbeeld van vadertje Rusland te lopen, met de dreiging dat als we dat niet deden dat we dan even later op de dag niet mochten gaan shoppen. Toon, de buschauffeur kwam weer voorrijden en bracht ons naar de Alexanderplatz waar we de hele middag de tijd zelf mochten invullen. Al de hele week hadden de meisjes het over de H&M waar ze echt veel leukere spullen hadden dan in Doetinchem! En laat er nu net een grote H&M bij de Alexanderplatz zitten. Na deze heerlijke middag moesten ons weer bezig houden met serieuzere zaken, de Stasi-gevangenis. Maar toen…. Het weer sloeg om. Het heerlijke zonnetje werd ingeruild door een flinke bui. Al rennend kwamen we kletsnat binnenvallen, waarna we een rondleiding kregen. Het begon met een Italiaanse vrouw die Duitse geschiedenis had gestudeerd en ons in het Engels rondleidde. Tijdens de rondleiding ontmoetten we Mike met zijn oude labrador Amy. Hij bleek een oud-gevangene te zijn. Zijn verhaal maakte grote indruk op ons. Met veel humor en passie vertelde hij. Zijn humor was aanstekelijk. Zo vertelde hij een verhaal over zijn eerste keer in Nederland, hij ging naar een coffeeshop om een kopje koffie te drinken. Niet wetende dat hij ‘ganz komische Zigaretten’ in zijn hand kreeg. Door de dreigende lucht besloten we iets eerder naar de bus terug te keren, maar het was al te laat… Een hevige bui stortte op ons hoofd. We konden kiezen om terug naar het hotel te gaan of om zelf eten te scoren in de buurt van de Savignyplatz. Wij waren niet van suiker en als heldhaftige kruisridders belandden wij bij de Mac Donalds, waar we het gevecht aangingen met de Franse frietjes en de Duitse mayonaise. Vol goede moed konden we op tijd terugkeren naar het hotel, dachten we… Maar zonder onze tomtom, meneer van Dijk bleek de weg terugvinden toch ietsje moeilijker dan gedacht. Na de weg kwijt te zijn geraakt, hielpen de vriendelijke Berlijners ons terug naar het hotel, waar een ‘Bunte Abend’ ons te wachten stond. Met meneer van Dijk als dirigent studeerden we een grappig muziekstukje in  voor de telaatkomers. Mevrouw Spaan, beter bekend als Hannelore uit Hamburg (of Wendela Welvaart uit Waskimaar) nam een paar leerlingen en leraren in de zeik wat zorgde voor veel hilariteit. Ook het gedicht en het neusfluitje van Elbert van de Berg droegen hier aan bij. Zowel de leraren als een aantal leerlingen voerden een mooi lied op. De Bunte Abend werd afgesloten door het meditatiegeluid van mevrouw Melgers. Hierdoor kunnen we morgen weer uitgerust op weg nach Hause.

Viele Gruße aus Berlin

Michelle, Mieke, Lisa en Ashley

Liedje bonte avond

(melodie just the way you are van Bruno Mars)
Door: Lotte, Lisa, Laura, Jelle, Marc en Gabrielle

Berlijn, Berlijn, wat een mooie stad ben jij,
zo fijn, zo fijn, dat we allemaal zo wakker zijn.
En meneer van Dijk is een hele goeie tom tooooom.

Meneer Thomas en z’n peukie zijn nooit gescheiden van elkaar.
En Spaan, mevrouw Spaan, laat zich soms een beetje gaan,
maar dat is niet erg, want dat doen we allemaal.

En we weten, weten, weten dat we soms lastig zijn,
maar dat komt snel weer goed na een lekker glas wijn.
Of een glaasje bier, of een lekkere braaaaaaaadworst.

Wij zijn HFA, dat doet niemand zomaar na,
heel fucking aantrekkelijk, gewoon hier in Berlijn.
En steeds schijnt de zon,
maar niet op m’n benen en dat is stom,
we worden maar niet bruin, zelfs niet in Berlijn.

Vermeijden, meneer Vermeijden, laat zich graag door ons verblijden,
en Elbert van den Berg, wil ons met plezier rondleiden.
En Toon de buschauffeur, heeft een hele mooie bus.

Gremmen, mevrouw Gremmen, wat boft van Dijk toch met zo’n chick,
samen in Berlijn, dat geeft jullie vast een kick,
maar weten jullie wel dat het hotel gehorig is

En we weten, weten, weten dat we soms lastig zijn,
maar dat komt snel weer goed na een lekker glas wijn,
of een glaasje bier, of een lekkere braaaaaadworst.

Jullie zijn HFA, dat doet niemand zomaar na,
Ja wat was het leuk, met jullie in Berlijn.

Jullie zijn HFA, dat doet niemand zomaar na,
ja wat was het leuk, met jullie in Berlijn

Op het lijf geschreven

(door Elbert van den Berg)                        

(opgedragen aan Jeroen van Dijk)                              

Van top tot teen,
met lijf en leden
tot aan zijn laatst ademtocht verknocht
aan zijn stad.

Er wordt gefluisterd dat
hij …..nou ja dat is
eigenlijk geen geheim
de nieuwe burgemeester
wordt van Oost-Berlijn
of was het West.

Tja da’s nou de pest
met die stad, het is
altijd wat …..

Van top tot teen,
met lijf en leden
tot aan zijn laatst ademtocht verknocht
aan zijn stad.

Dan volgt nu de rondleiding:

Aan de linkerkant voor de
kijkers rechts zie je een
klein jeugdpuistje, ja het
is en blijft een klein kind.

En dan die blonde kuif
met een snelle beweging
legt hij hem terug op zijn
plaats, volgt zijn neus,
zoals Kuifje zijn hond
steeds op zoek naar weer
een ander Berlijn.

“Hé jongens luister even
ik doe dit ook maar voor
mijn lol.”

Als je nu aan de rechterkant
kijkt, en profile, lager
lager, lager, dan zie je
de resultaten van een
voortdurend gevecht.

Geen muur houdt hem weg
van en bij en uit
Zijn glas is nooit half leeg,
zijn bord is nooit halfvol.
Het blijft een stad om
op te vreten en ook wij
lusten jou rauw.

“Hé jongens luister even
ik doe dit ook maar voor
mijn lol.”

Ik was bij de buik
Erst kommt das Fressen und
dann die Moral
Kijk nu even naar de
achterkant
da’s de achterkant van
een wereldstad
Schijt aan alles?
Lak aan iedereen?

Ach welnee, kijk niet te
lang dan mis je die
schoenen, altijd weer die
schoenen. Kijk nou toch
die schoenen.

There is dust on the shoes
of the red-hooded man.

Zal ik het even vertalen
of kunnen jullie het volgen?

Kijk dan nog een keer naar
die schoenen:

licht socialistisch rood
met een vleugje goud -
geel van de Bernauer of
was het de Ackerstraße

historisch onverantwoord
arbeidersschoeisel, gekocht
voor het mooi

Maar hij is dan ook van
top tot teen, tot aan
zijn laatste ademtocht
verknocht aan zijn Berlijn

Piskijkers zullen zeggen
dat hij vooral geniet
van al die aandacht én
wie zijn wij om dat te
ontkennen

jij ongekroonde koning
van Berlijn, jij vindt
het fijn van top tot teen,
ja jij met die twee petten
jij bent met lijf en leden,
ja jij bent verknocht tot
je laatste ademtocht aan die
stad

en wij
wij houden van jou

grote blonde ijsbeer

Knut is dood
lang leve Jeroen

Hé jongens stil nou, oké
vooruit nog een keer dan
lang leve Jeroen
lang leve Berlijn.

tot zover de rondleiding
we zetten jullie straks af
bij ………..

Berlijn (laatste) dag 5

Berlijn, Vrijdag, Afscheid van Berlijn.

Een fantastische laatste avond, na de prachtige voorstellingen tijdens de ‘Bunte Abend’ gingen we met z’n allen een nacht in die de meesten nog lang zal heugen. Omdat we zo lekker geslapen hebben terwijl we tot het ochtendgloren wakker wilden blijven. Omdat we op alle kamerdeuren geklopt hebben en bijna niemand thuis gaf. Omdat we om 02.30 nog even een luchtje gingen scheppen en hoogst verbaasd waren dat we terug werden gestuurd naar onze kamer. Van die dingen…..
Vanochtend stonden we om 09.00 uur klaar met onze koffers beneden op het terras, Toon kwam voorrijden met z’n bus en we gingen op weg naar de Potsdamerplatz. Daar hebben we nog genoten van het fantastische uitzicht op het gebouw van Hans Kohlhof. De lift bracht ons met een rotvaart naar boven. Binnen 20 seconden op de 24e  etage. Nog een keer uitkijken over de ons inmiddels zo geliefde stad. De laatste inkopen gedaan voor onderweg om de lange reis naar huis te kunnen trotseren.
Het ging voorspoedig tot die geweldige file, ach een uurtje extra deert ons ook niet meer.
De maaltijd hebben we genuttigd in Hamme waar speciaal voor ons was gekookt. Gezeten in een enorme tuin hebben we nog geluisterd naar een laatste gedicht van Elbert van den Berg (tekst hieronder). Een laatste toespraakje, een laatste bedankje.
We keken elkaar nog eens diep in de ogen en realiseerden ons dat we elkaar na deze week meer te vertellen hebben als we elkaar op school weer ontmoeten. Het ‘Berlijn 2011- gevoel’ heeft onze karakters gevormd, ons leven veranderd.
Kortom het was geweldig, gezellig en leerzaam. Iedereen bedankt!