Dag 1 Een turbulente dag

Onder genot van een waterpijp schrijven wij, Nadine en Lisa,  hoe de eerste dag is verlopen.
Vanochtend om half vier  stond iedereen al helemaal klaar voor vertrek.  Iedereen had er ondanks de vermoeidheid heel veel zin in. Rond vier uur kwam de bus en moesten alle koffers in worden geladen. Rond kwart over vier zat iedereen paraat en vertrok de bus. Een uur en een kwartier later kwamen we in Düsseldorf aan. Door een paar kleine complicaties, konden Elvis en Anouk niet in het zelfde vliegtuig  vliegen . Pas om tien voor twee konden ze het volgende vliegtuig van Turkish  Airlines  nemen.
Meneer Hissink offerde zich op en vloog met ze mee.
Na een heleboel fouilleeracties van de bewaking zat rond half acht toch iedereen in het vliegtuig.  De vlucht verliep aardig goed, behalve dat er af en toe turbulentie was. Een zekere Merel zat helaas op dat moment op de wc waardoor haar wc-momentje niet vlekkeloos verliep.
Drie uur later waren we al in Istanbul. Eenmaal daar aangekomen moesten we nog een tijd wachten voordat we Turkije in konden : eerst visa kopen, daarna douane controle en tenslotte koffers halen..
Het was na een zekere tijd toch allemaal gelukt en we vertrokken met de bus naar het hotel. Er waren wat wegen afgesloten in de binnenstad waardoor we helemaal vast stonden en het laatste stukje moesten lopen.  Maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken.
We checkten in, verdeelden de kamers en begonnen aan de reis.
De Cisternen was het eerste wat we bezochten. Het was een ondergrondse wateropslag plaats die door de oude Griekse vorst Constantijn was aangelegd en later uitgebreid.
Er stond nu nog maar een klein laagje water in met heel veel vissen, maar vroeger zat het helemaal vol met water.  Daarna zijn we door gegaan naar de hippodroom waar vroeger paardenraces werden gehouden als vermaak. Dat was ook een plek waar vaak rellen uitbraken en dus veel doden vielen.  Er staan verschillende monumenten en daar werden verschillende dingen over verteld. Daarna hadden we tijd voor onszelf en hadden we de tijd om geld om te wisselen voor Lira’s. Ook konden we water kopen en andere souveniertjes. We spraken om half 6 weer af bij het hippodroom om vervolgens naar het restaurant te gaan waar we de komende dagen eten.  Het eten viel niet bij iedereen in de smaak en was wat vreemd voor sommigen : een groot bol brood, dat voortdurend aangevuld werd, salade hollandaise,  spies met kippenvlees, rijst en als toetje wat waterige baklava. Ach, het was prima te eten. Na het eten mochten we zelf kiezen wat we wilden gaan doen. De leraren stelden aan ons voor om rond een uurtje of acht naar het waterpijp café te gaan. Iedereen stemde daarmee in, en hier zitten we nu aan de waterpijp.  Een gezellige start van onze Istanbulreis.

Dag 2 Moskeeën en müezzins

Dinsdag 10 mei  Moskeeën en müezzins

Als je wakker wordt van het gebed om half 5 ’s morgens, merk je dat je in hartje Istanbul zit. Gelukkig ging de wekker twee uur later, wat overigens ook erg vroeg was.
Na een strijd om de douche van de rioolbadkamer, eindigde een humeurige Marieke als laatste met een ijskoude douche. Met een ontbijtje en uitzicht op de Aya Sofia besloten we toch te beginnen bij het Dolmabahce paleis, het oorspronkelijke paleis van de sultans en het uiteindelijke verblijf van Ataturk. Na een lange chillsessie op de trappen van het paleis konden we eindelijk naar binnen. Het wachten was het waard, want van binnen blonk de pracht en praal van glinsterend zilver tot blinkend kristal, zoals  de kroonluchter van 4.5 ton.
Het duurde iets te lang, waardoor de planning in de soep liep. We zouden ’s ochtends nog naar de Blauwe Moskee gaan, maar dat werd verplaatst naar ’s middags. We kregen een uurtje middagpauze met tien lira op zak en mochten we Istanbul induiken voor een hele lunch die eindigde bij de Mac, aangezien de Subway niet zo hygiënisch was.
Hierna werd het tijd voor de Blauwe Moskee, die we al eerder van buiten hadden bekeken. Met onze blote voetjes en goed bedekte lichamen mochten we naar binnen.  Na uitleg en een rondleiding, volgde de groepsfoto. Na veel ophef over mannen die foto’s maakten van de billen van de meiden, liepen we verder naar de Aya Sofia.
Na de bezichtiging van kerk die later moskee is geworden en nu de status van een museum heeft, zijn we doorgelopen naar de Grote Bazaar. Opvallend genoeg kregen alle meiden ineens een grote glimlach op hun gezicht. Na daar twee uur te hebben vertoefd, met 3000 kleine winkeltjes en aanhankelijke mannen, moesten we onze weg terug vinden naar de uitgang. Dit bleek zelfs voor meneer van Eijk en meneer Hissink een moeilijke opgave.
Eenmaal bij ons vaste restaurant, hebben we genoten van een heerlijke maaltijd. Hierna hebben aardig wat leerlingen en leraren sjaals gekocht bij een lief Turks vrouwtje, waarna we allemaal onze eigen weg konden gaan. Een deel is meegegaan naar de Galatabrug en wij zitten nu heerlijk te chillen op onze zeer luxe vier persoonskamer met maar liefst zeven bedden!

Kort samengevat: Een zeer geslaagde dag!

Bente, Babette, Marieke, Marlies, Roos, Julia (kamer 507!)

Dag 3 Varen, dolfijnen en eilanden

Onder het genot van een heerlijk kopje appelthee schrijven we het verhaal van dag 3. We begonnen de dag met een ontbijtje op het dakterras, lekker in het zonnetje en een prachtig uitzicht over Istanbul. Om negen uur moesten we verzamelen om naar de Egyptische bazaar te lopen. Daar aangekomen hadden we één uur om rond te kijken en souvenirs te kopen. Het ging dan net zoals gisteren op de Grand bazaar; alle manieren om je de winkel in te lokken werden gebruikt. Er was van alles te koop, van bloedzuigers en zwaardvissen tot kleding en Turks fruit.

Verder stond er vandaag op het programma om naar De Prinseneilanden te varen. Niet in rubberen bootjes, maar met een grote boot voor ons alleen. Vroegere prinsen die een mogelijke bedreiging voor de sultan vormden werden verbannen naar deze eilanden waar ze een luxueus leventje in een prachtige omgeving leidden. Een hele verbetering met de periode daaraan voorafgaand waarin  prinsen gewoon werden vermoord door hen een nat koord om de nek te binden dat bij droging zo strak aantrok dat ze stikten. In alle gevallen kon de sultan  natuurlijk rustig doorregeren.  We namen op de heenweg de toeristische route  en zagen veel mooie gebouwen. Ondanks de koude wind lieten we ons niet kennen en ging iedereen voor op het dek zitten. Er werd genoten van het lekkere zonnetje, de mooie dolfijnen en het prachtige uitzicht. Op het eiland aangekomen kregen we vrije tijd om te lunchen en om het eiland te verkennen. Op het eiland waren veel winkels,restaurants, zwerfhonden en katten. Er werd levend gedamd  op een groot dambord en de strijd werd uiteindelijk gewonnen door de thuisploeg met 2-1. Rond half drie gingen we met de boot terug. Onderweg bleven de obers ons lastig vallen met te dure drankjes en specerijen, zoals fake chips, nep cola en een of andere pannenkoek. Net op het eind van de rit wist meneer Dilekçi de prijs van de zoetste thee ooit:  Appelthee met 50 procent te verlagen waardoor er in een keer massaal thee werd besteld. De mensen op het schip weten nu hopelijk dat 2 Turkse lira teveel is voor de thee.

Toen we van het schip af waren gingen we weer richting de Egyptische bazaar. Dit bleek een heel andere bazar dan de wereldberoemde Grand Bazar. Hier werden de meest uiteenlopende specerijen verkocht maar ook veel dagelijkse materialen waardoor deze markt ook veel meer gewone mensen trekt. In de Egyptische bazaar hadden we weer een uur de tijd om zoveel mogelijk vrienden te maken. Ik denk dat we op dat moment nog niet wisten dat we zoveel vrienden hadden. Iedereen sprak ons aan met My Friend. We voelden ons dus wel erg thuis hier. Na een uur gingen we weer verder naar het hotel waar we een uurtje voor ons zelf hadden. Na het wel verdiende uurtje rust ging het gelijk door naar onze stamtent waar we weer eens lekker buitenlands gingen eten. Vandaag stond er  pizza met een soort van pudding op het menu.  Voor het eerst was het eten én goed én warm.  Complimenten hiervoor!

Na de heerlijke maaltijd mochten we zelf bepalen wat we gingen doen. Sommigen gingen waterpijp roken in het café, anderen gingen waterpijp roken op het koude en donkere dakterras. Sommigen gingen op hun kamer rondhangen en weer anderen gingen dit verhaal schrijven. De appelthee was heerlijk en nu verheugen we ons weer op hopelijk een prachtige nieuwe dag!

Anouk, Freek, Anouk

Donderdag 12 mei

We begonnen onze dag met een ochtendhumeur  vanwege het vroege opstaan. We moesten namelijk al om half 9 weg dus dat betekende vroeger naar bed ( nou ja, half elf op je kamer) . Slapen kwam er natuurlijk voorlopig niet van. Maar het ‘vroege’opstaan werd goed gemaakt met een lekker ontbijt.

We liepen naar de bus, en ons ochtend humeur werd nog wat slechter. De verzamelplaats, een stoppplaats voor bussen stonk naar pies en poep.  Maar gelukkig kwamen de 2 bussen er al snel aan- rijden. Snel werden keuzes gemaakt wie in welke bus ging.

Aangekomen op de mooie binnenplaats van het Grieks Orthodox Patriarchaat, werden we verwelkomd door de al jaren geliefde Joachim.  Tot onze grote spijt moest hij naar een vroege vergadering en kon hij ons niet rondleiden. Als troost kregen we chocola aangeboden, waarmee hij een warm applaus oogstte.  We werden dus rondgeleid door meneer Hissink, die ons precies vertelde wat alles inhield.  Het viel ons al meteen op dat zo’n beetje alles van goud was. Met veel typisch orthodoxe iconen.  Ook lagen er beenderen van heiligen die belangrijk voor deze kerk waren. Het heiligste voorwerp in deze kerk was een paal waaraan Jezus zou zijn vastgebonden en gegeseld zou zijn.

Daarna gingen we naar één  van de meest heilige plaatsen voor de moslims: het dorp Eyüp.  Eyüp was de vaandeldrager van profeet Mohammed. Hij is hier begraven. Op die plek hebben ze een moskee gebouwd. Iedereen wilde na zijn dood zo dicht mogelijk bij Eyüp begraven worden, want dan was de kans groter dat je in het paradijs terecht kwam.  Het gevolg is dat er nu een enorme begraafplaats bij Eyüp ligt, waar de moslims bijna op elkaar begraven zijn.  Er lagen tienduizenden graven, erg mooi om een keer te zien. De sfeer veranderde toen we het dorpje in kwamen wandelen: bijna alle vrouwen droegen een hoofddoekje, veel mannen met baarden die vaak heel streng keken. Meneer Van Eijk, mevrouw Lemmers en meneer Hissink waren in discussie met een islamitische godsdienstleraar met heel orthodoxe ideeën. Ze waren het duidelijk niet met elkaar eens maar de lach bleef op hun gezichten. We kregen te horen dat we goed gekleed moesten zijn, want de mensen in dit dorpje ( veel pelgrims) zijn erg strenggelovig , dus we werden nu nog vaker dan normaal aangestaard. We konden ook zelf binnen in de moskee kijken, maar dan moesten de meiden in de gebedsruimte wel een hoofddoek op doen. Bij het graf van Eyüp was het erg druk.

In de avond gingen we met een man of 30 naar de plaatselijke Hamam. Ali had voor ons een mooie deal gemaakt, zodat we voor 30 lira p.p. naar binnen mochten en een lekkere massage kregen. Nadat iedereen zich omgekleed had, kwamen we met ons allen in een grote, bloedhete ruimte. Het was erg benauwd binnen. Overal stonden aan de muur kleine wastafeltjes met ijskoud en erg warm water. Dit zorgde natuurlijk voor een spetterend watergevecht. Na ongeveer 30 minuten kwamen er 2 onbekenden binnen. Een man en een vrouw. Er konden telkens een jongen en een meisje op een warme plaat gaan liggen. Eerst werd je gescrubd, daarna gewassen met een soort schuim. Veel jongens werden “gepijnigd”: de spieren moesten immers los worden gemaakt.

Al met al was het een leuke ervaring die werd afgesloten met een kopje Turkse thee. Een ervaring om nooit te vergeten.

Edmin Andrea, Jessica Tiemessen, Mark Stapelbroek

Dag 5: Sultans en haremvrouwen

Dit was onze op eén na  laatste dag in hartje Istanbul.  We zitten nu lekker met zonsondergang op het dakterras ons  verhaal te typen. De wekker ging vanmorgen vroeg al om half acht. Na het dagelijkse ontbijt met bruin en wit stokbrood, geitenkaas, tomaten, olijven en jus d’orange, gingen wij weer op weg. De sfeer zat er al direct goed in. Wij gingen naar het archeologisch museum. Weer mochten we lekker lopen. Aangekomen bij het museum werden de kaartjes uitgereikt en kon de rondleiding beginnen. Ieder groepje werd opgesplitst met zijn of haar begeleider. Archeologisch Museum klinkt saai, en natuurlijk zijn de meningen verdeeld, maar de rondleiders leefden zich enorm uit! Onze groep ging op weg naar het paard van Troje: een afdeling met allerlei archeologische vondsten uit de negen achtereenvolgende steden van Troje. Hier werd een film afgespeeld. We dachten we nog een hulp van onze school tegen te komen ze leek er namelijk een kloon van.  De reis werd vervolgd met nog meer bezoekjes aan historische standbeelden: Romeins, Grieks,Osmaans. Zo was er ook een standbeeld van Romulus. Sommige groepjes raakten de weg enigszins kwijt en besloten buiten te wachten of binnen hele dure dingen te eten en drinken.  Andere groepjes bekeken Alexanders sacrofaag (jaja, Alexander de Grote) uitvoerig en konden al na één van de zijdes bekeken te hebben goed zien welke mannetjes de Perzen voorstelden en welke de Grieken. Iedereen was het er over eens: zo’n kist is niet verkeerd! Verder waren er nog allerlei mooie beelden, grafgiften, tja, te veel om op te noemen eigenlijk.

Om elf uur was iedereen weer buiten en werd er weer ‘gepoort’. De begeleiders laten wat dat betreft niets aan het toeval over.  Hierna had iedereen tijd voor zichzelf om te lunchen. De meesten van ons gingen naar de Mac Donalds. Na een lekkere maaltijd  gingen sommige mensen terug naar het hotel. Hier werd  nog even bij gekletst voordat het middagprogramma begon.  Er werd besloten dat iedereen om kwart over een bij de Aya Sofia zou zijn. Daar kregen we nog enige informatie van de groepbegeleiders. De weg werd vervolgd naar Topkapi: het paleis van de sultan, die daar ook harem van zeker 600 vrouwen had ondergebracht.  Onderweg naar Topkapi bleek dat toeristen heel populair zijn in Istanbul. We werden namelijk gevolgd door een groep van twintig Turkse jongens en meisjes. Ook werd er een meisje op de foto gezet ( Bente) en een jongen ( Mark) werd om zijn mailadres gevraagd. Vooral de Turkse meisjes waren erg aanhoudend aan het giechelen en bleven in de buurt van Mark. Toen hebben we ze ongeveer gedwongen met Mark op de foto te gaan – kunnen ze thuis nog nagenieten. We gingen naar binnen waar , behalve de wereldberoemde Topkapi dolk      ( ingelegd met diamanten en smaragden) eén van de grootste  diamanten ter wereld te vinden was.  Hier lagen ook veel andere sieraden. Het blonk allemaal flink!

Uiteindelijk hebben we vier verschillende ‘hoven’ bezocht. Je kwam steeds dichter bij het verblijf van de sultan, en de gebouwen en zo werden  steeds mooier. Wel jammer dat in het laatste hof een prachtig huisje werd gebruikt als besnijdenishuisje voor de prinsjes…

Aan het einde van de rondleiding kon je genieten van het o zo mooie uitzicht over de Bosporus. We konden ook nog naar de harem toe.   In de harem woonden veel vrouwen van de sultan, het waren merendeels christelijke vrouwen die tot slaaf gemaakt waren. Ze werden verzorgd door eunuchen – ontmande mannen. Over dat ontmannen gaan we het maar niet hebben, de drie verschillende manieren zijn veel te pijnlijk om na te vertellen! Na de rondleiding in de harem  gingen we terug naar het hotel om bij te komen. Dadelijk gaan we o zo lekker eten in ons restaurantje.  De avond zal wellicht gevolgd worden door een bezoek aan het waterpijp café en een hele leuke laatste nacht.

Groetjes: Bente, Melani,Elvis, Roos, Marieke, Marlies, Babette, Julia, Dries en Ramon.

Dag 6: Vertrek met stress

De laatste dag, de laatste uren in Istanbul geven altijd een dubbel gevoel: enerzijds zou je nog willen blijven om te genieten van het andere, het enigszins exotische, het levendige stadsleven, anderzijds trekt het vertrouwde thuis weer. Vanmorgen was het toch weer bijtijds op :  voor half negen ontbeten hebben en voor 10.00 uur de kamer schoon en de koffer gepakt. Daarna stortte iedereen zich weer in het winkeltjesleven van Istanbul: vooral de Grand Bazar was favoriet want er moesten cadeautjes worden gekocht voor ouders, zusjes, broers en andere nabije familieleden. Anouk, had jij niet 7 cadeautjes voor je vader en vijf voor je moeder ? Meneer Smits suggereerde dat in plaats van Istanbul ook een 6-daags verblijf in Beverwijk wel in de smaak zou kunnen vallen ( grote markt daar met veel koopjes) Inmiddels was onze wijk Sultanahmed zo vertrouwd geworden dat niemand meer verdwaalde.  Om half drie moest iedereen weer voor het hotel staan voor vertrek. Om 10 over zes zou ons vliegtuig vertrekken, dus dat moest lukken. Maar in Turkije gaan dingen vaak niet zoals je ze zou verwachten. Peter van Eijk vertrok al snel met twaalf leerlingen in een klein busje naar het vliegveld. Die rit verliep vlot. Maar dat was bepaald niet het geval met de grote bus.  Een ongeluk en een demonstratie zorgden voor vertraging zodat iedereen in een stress schoot.  De buschauffeu r zorgde nog voor twee extra deuken in zijn bus, kreeg een flinke bekeuring van een woedende politie-agent omdat ie bij het hotel stopte terwijl hij even daarvoor was gemaand dat niet te doen. Uiteindelijk reden we , voorafgegaan door onze lopende hotelmanager , over het ‘autovrije’ hippodrome uit het gewoel.  Bij aankomst op het vliegveld bleek de eerste groep al door de bagagecontrole heen. ’t Was vier uur dus ruim op tijd , zou je denken. Weer fout gedacht. Het inchecken ging uiterst langzaam: pas ruim over vijven had iedereen z’n incheckkaart.  Eindelijk door naar het vliegtuig. Maar voor Anouk te Dorsthorst was de stress nog niet voorbij.  Er bleek een ernstig visumprobleem, waardoor de douane concludeerde dat zij illegaal in Turkije was geweest. Big, big problem.  De Turkse douane is bijzonder bureaucratisch , spreekt totaal geen Engels en heeft enig gebrek aan inlevingsvermogen wat het er allemaal niet gemakkelijker op maakte. Hoewel het er aanvankelijk naar uitzag dat Anouk, uiteraard vergezeld door enkele begeleiders, zou moeten blijven, bleek de barse douaneman uiteindelijk eieren voor zijn geld te kiezen. Ali had hem dan ook met veel vleierij overladen en daar bleek deze man gevoelig voor. Al met al konden we een kwartier voor vertrek naar het vliegtuig rennen: vele zuchten van verlichting ( vooral va Anouk) achterlatend.

Beste Istanbulgangers, ondanks de beschreven incidentjes, was het een geweldige week. De groep was hecht  en gezellig , we zouden deze reis zo weer met jullie willen overdoen.  Ali  ontpopte zich als een master-problemsolver en samen met de andere begeleiders zorgde hij ervoor dat alles op rolletjes verliep.  Kortom, een geweldige en indrukwekkende week !  Iedereen bedankt : de leerlingen voor hun gezelligheid en goede aanspreekbaarheid, de leiding voor haar inzet !

Peter van Eijk